Januari Schrijfmaand week 4

      Reacties uitgeschakeld voor Januari Schrijfmaand week 4

Tenslotte nog de opdrachten van week 4. De Januari Schrijfmaand is nu afgelopen. Dat betekent dat op SchrijvenOnline de wekelijkse schrijfopdrachten weer gaan beginnen. Ik neem mij voor om te proberen daar weer regelmatig aan mee te doen, nu nog kijken of dat lukt.

Opdracht 7: Je hoofdpersoon schreef eind 2015 een lijst met goede voornemens voor het nieuwe jaar. Zij/hij leest dit nu en is zeer verbaasd. Wat is er gebeurd?

Met trillende handen pak ik de envelop vast. Het is een heel gewone envelop en het flapje is dichtgevouwen. ‘2016’, staat er op de voorkant. Voorzichtig haal ik het papier eruit. ‘Goede voornemens voor 2016’. Mijn ogen vliegen over de regels. Ik registreer maar de helft. Afvallen. Vaker bij oma op bezoek. Vioolles nemen. Vaker lachen. Dit is een belangrijk stukje in de puzzel. Dit is een soort plan, een doel, waar ik naartoe wilde. Dat kan ik simpelweg uitvoeren. De datum die erboven staat is van een dag voor het ongeluk. Tenminste, een dag voor de datum die op mijn ziekenhuisdossier staat. Ik voel aan mijn buik en kijk in de spiegel. Mijn wangen zien er ingevallen uit. Ik streep ‘afvallen’ vast van het lijstje. Blijkbaar is twee weken coma erg effectief. Onderaan het papier staat mijn handtekening. Ik volg de lijnen met mijn vinger, maar herken ze niet. Straks maar even flink oefenen. Hoe zei de zuster ook al weer dat ik heette? Ik spiek onderaan de brief. Sanna, ja, dat was het. Ik kijk nog eens in de spiegel en trek mijn mondhoeken omhoog. Vaker lachen. Check!

Opdracht 8: Schrijf vanuit de beleving van een muziekinstrument dat voor het eerst gaat optreden met je hoofdpersoon.

Wanhopig probeer ik mijn snaren te ontspannen. Ik kijk tussen mijn krul door en zie dat de zaal vol mensen zit. Ik voel een bibbering in mijn kam ontstaan. Niet doen, niet nu! En al helemaal niet zo dicht bij dat grote, enge, zwarte ding. Straks vangt die een valse trilling op. ‘Microfoon’, hoorde ik iemand zeggen. Wat een belachelijk woord voor zo’n gigantisch apparaat.

Weet je waarom ik zo zenuwachtig ben? Het is mijn eerste keer! Sst, niet verder vertellen hoor. Ik schaam me er een beetje voor. Wat voor viool ben je immers, als je geen podiumervaring hebt? Zo meteen gaat het gebeuren en Anne gaat me helpen. Anne is een aardig meisje van zeven jaar. Ze doet al een jaar elke dag trouw haar oefeningen met mij. Wij zijn een goed team, zij en ik. Maar nog nooit deden we die oefeningen op een podium, met zoveel mensen erbij. Ik ben vooral zenuwachtig voor haar. Wat nou, als ik straks per ongeluk iets raars doe waardoor het vals klinkt? Geen mens die dan zal denken dat het aan mij ligt, nee, dan krijgt dat lieve kleine meisje de schuld. Die gedachte kan ik niet verdragen. Nee, ik zal zorgen dat ik op mijn best ben. Ik voel nog even aan mijn stapel. Die zit gelukkig stevig vast. Ik span mijn snaren aan en laat ze zachtjes weer los. Een klein, klef handje omklemt mijn hals. We gaan beginnen!