Januari Schrijfmaand week 2

      Reacties uitgeschakeld voor Januari Schrijfmaand week 2

Deze week stond in het teken van stadsjutten: mensen kijken om materiaal te verzamelen om te gebruiken voor het schrijven.

Opdracht 3:
Het is mij allemaal veel te snel gegaan. Wat begon als een kleine bijverdienste tijdens mijn studie Enginering is uitgegroeid tot een booming business. De flow heeft mij meegenomen, zo voelt het, ook al ben ik de CEO van dit bedrijfje. CEO – het past gewoon nog niet bij mij. Het is te groots voor de boerenpummel die ik diep van binnen gewoon nog ben. Natuurlijk, zo zie ik er niet uit. Ik heb een nette stofjas gekocht, zo een die hippe studenten ook wel dragen. Nu het winter is, draag ik mijn sjaal alsof het een stropdas is en daardoor lijkt het al met al heel wat. Toch sta ik hier nu te koukleumen bij een bushalte, in plaats van dat ik naar het werk gereden wordt in een Mercedes-met-chauffeur. Mijn vader vond dat ik nette schoenen moest, van die saaie dure, die je ook nog aan kunt als je vijfenveertig bent en vastgeroest.

Ik ben onderweg naar een belangrijke vergadering. Het dossier klem ik onder mijn arm. Tot nu toe weiger ik een koffertje te kopen. Dat vind ik zo… Ik weet het juiste woord nog niet. Op mijn telefoon kijk ik de details nog eens na. Negen uur, met een meneer (hoop ik) met een onuitspreekbare naam, in het ‘hoofdgebouw’ van het bedrijf. Geen Japanse wolkenkrabber, maar een oud schoolgebouw. Ik hoop dat de schoonmaakster is geweest.

Opdracht 4:
‘If you want, you can come with us tomorrow, we’ll show you around.’ De Japanner maakt een weids gebaar.
Ik kijk naar Mark, mijn compagnon. Ik ben dan weliswaar formeel de CEO, maar eigenlijk zijn we het samen. Mark schudt subtiel zijn hoofd en maakt een beweging richting de deur.
‘Please excuse me for a minute.’ Ik loop de vergaderruimte uit. We gaan in een nis zitten die vroeger waarschijnlijk gebruikt is voor RT.
‘Zou je dat nou wel doen?’ zegt Mark. ‘We kennen deze lui helemaal niet, misschien proberen ze je wel wat op de mouw te spelden. Bovendien…’
‘Bovendien wat?’ Het komt er chagrijniger uit dan de bedoeling was. Mark ook altijd met zijn bezwaren.
‘Ben je die meeting van volgende week vergeten? Geloof me nou maar, dat wordt onze big break! Als je morgen met hen mee gaat, moet ik dat gesprek in mijn eentje doen. Ik weet niet of ik dat wel kan.’
‘Natuurlijk kan je dat wel. Het is de koning niet. Japan heeft een grote afzetmarkt, deze kans kunnen we niet laten lopen.’ Pff. Mark is het creatieve brein van de onderneming en dus onmisbaar, maar anders… Ik draai me om en loop het klaslokaal weer in.
‘I am sorry it took so long. Thank you for your invitation. I would really like to come with you tomorrow.’ Ik schenk de theekopjes nog eens vol.