#15 Afscheid

      1 reactie op #15 Afscheid

Opdracht #15: Afscheid

Met mijn koffer aan mijn ene hand en mijn schoudertas in de andere haast ik mij naar de vertrekhal. Het lijkt wel of dit vliegveld uit één groot plein zonder hekken bestaat. Ineens houd ik mijn pas in. Ik heb geen idee of ik wel goed loop. Misschien gaat het beter als ik niet zo’n vaart maak, dan kan ik me beter oriënteren. Ik kijk om me heen. Al snel ontdek ik het bordje ‘vertrekhal’. Ik probeer iets rustiger te lopen, maar merk dat ik toch probeer op te schieten. In de vertrekhal heb ik al gauw de rij van mijn vlucht gevonden. Er staat een lange rij voor de balie van mijn vlucht. Ik controleer nog eens het nummer op mijn ticket: SK0554. Alles klopt. Ik ga op mijn koffer zitten en kijk om me heen. Door enorme ramen zie ik zelfs vanaf hier de Noorse fjörden. Een gevoel van heimwee vult mijn hart. Afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant geweest, zeker niet als ik niet weet voor hoelang. Na wat er de afgelopen weken allemaal gebeurd is, weet ik ook niet of ik hier nog wel terug wil komen. Dan is dit een definitief afscheid. Ik besluit straks na het inchecken een aandenken te kopen in de giftshop. Als dat inchecken en de douane maar achter de rug zijn. Ik vind dat altijd zo spannend; of mijn koffer niet te zwaar is, of mijn handbagage wel door het poortje past, of ik geen alarm laat afgaan. Na een half uur wachten ben ik toch aan de beurt. Mijn koffer is prima in orde, ik mag gelijk doorlopen naar de douanepoortjes. Ook daar kan ik zonder veel moeite doorlopen. Ik slaak een zucht van verlichting. Achter de douane begint een winkelgebied. Monter stap ik op een kleurrijk zaakje af, dat eruit ziet als een souvenirwinkel. Ik snuffel tussen allerlei snuisterijen. Er is een hele collectie over de noormannen: boten, poppetjes met een stoer schild, bloezen voor stoere mannen. Er is ook Noorse klederdracht te koop. Verder een hoop onduidelijke voorwerpen met de Noorse vlag. Dan blijft mijn blik hangen op een pen. Niet zo’n goedkoop plastic ding, maar een mooie vulpen, in een doos. Natuurlijk in het rood-wit-blauw van de Noorse vlag, maar op de een of andere manier doet me dat vertrouwd aan. Ik reken af en loop verder langs de winkels. Door de ramen aan de andere kant van het gangpad zie ik een vliegtuig opstijgen. Ik denk terug aan het moment dat ik hier kwam. Stiekem ben ik best wel trots op mezelf: in mn eentje naar een vreemd land, met een geheime opdracht. Dat heb ik toch maar mooi geflikt!

Dit was de laatste schrijfopdracht van de Januari Schrijfmaand 2015.

Één reactie op “#15 Afscheid

  1. Annemieke

    Ik had al even gereageerd via SOL. Het is echt een mooie serie geworden. Lijkt mij een hele mooie basis voor een (lang) kort verhaal. Graag gelezen.

Gesloten voor reacties.