Stilte voor de storm

      Reacties uitgeschakeld voor Stilte voor de storm

Het is donderdagochtend. Zeven minuten voor aanvang van de les druppelen de eerste leerlingen al binnen. Ze gaan zitten, dumpen hun tas op de grond en verdiepen zich in hun telefoon. Het lokaal is mét leerlingen zo mogelijk nog stiller dan zonder.

Heerlijk, die rust. Toch? Zeker, maar het doet mij nog wat onnatuurlijk aan. Als docent wordt je geleerd dat leerlingen drukke, beweeglijke en kletserige wezens zijn, tenzij jij met consequente hand regeert en ze een interessant programma voorschotelt. De wereld van de logica trilt op haar grondvesten.

Ander voorbeeld. Blokuur. Na een uitleg moeten de leerlingen in fluisterstilte aan de slag met opdrachten. Het kost me aardig wat moeite om ze zo fluisterstil te houden, maar ik vind het belangrijk om dat af en toe zo te doen. Rond de leswisseling mogen ze even pauzeren, even iets voor zichzelf doen, zodat ze het daarna weer een poosje volhouden. Aan het begin van deze kleine pauze lopen een paar leerlingen naar de wc. De rest pakt de telefoon uit de tas en er daalt een intense stilte neer over het lokaal. Niemand die de behoefte voelt om even hardop te praten nu het mag. Nee, dat hardop praten bewaren ze voor als de pauze weer voorbij is, de telefoons weer in de tassen moeten en ik aandacht en stilte eis.

Waaruit ik dus eigenlijk kan concluderen dat leerlingen rustige, stille wezens zijn, tot er een docent voor gaat staan …