Respect voor de buschauffeur

      Reacties uitgeschakeld voor Respect voor de buschauffeur

Een van mijn favoriete quotes uit de televisieserie How I Met Your Mother is deze: ‘If you can’t spot the crazy person on the bus, it’s you.’ (Future Ted, seizoen 6 aflevering 4).

Eerder heb ik al eens een stukje geschreven over hoe ik soms zelf die crazy person ben. Dat maakt wat ik nu ga schrijven een beetje spannend. Ik zal mij direct voornemen om nooit meer rechts voorin de bus te gaan zitten. Uit zelfbescherming.

Laatst viel het mij op hoe enorm veel geduld en psychologische vaardigheden een buschauffeur nodig heeft tijdens zijn werk. Hij moet niet alleen uitstekend kunnen rijden en overweg kunnen met geld, buskaartjes en stempels. Hij moet niet alleen punctueel zijn en elke dag een goed humeur hebben. Hij moet ook in staat zijn om eindeloos te communiceren met sociaal en/of verstandelijk beperkte mensen.

U kent ze wel: die mensen die je aanspreken als je bij de bushalte staat te wachten. Die beginnen over een onderwerp als het weer of te laat rijdende bussen en daar zo oeverloos over doorbabbelen dat je je enorm moet inhouden om niet iets onaardigs te snauwen en weg te lopen. Als de bus er dan eindelijk aankomt, hoop je met heel je hart dat die persoon niet de brutaliteit heeft om naast je te gaan zitten. Afhankelijk van de indeling van de bus kies je een éénpersoonszitje.

Eigenlijk hoef je helemaal niet bang te zijn, want die babbelaars hebben een vaste plek in de bus: rechts vooraan. Dan kunnen ze namelijk met de buschauffeur praten. En dat doen ze dan ook, eindeloos, over de meest uiteenlopende onderwerpen. En het viel me laatst dus op met hoeveel geduld en tact en aardigheid de buschauffeur hiermee omging. Wat een geduld! Ik zou het niet kunnen. Toch hebben die mensen dat waarschijnlijk heel hard nodig, die sociale contacten in de bus. Heel veel respect dus voor de buschauffeur!