Instappen

      Reacties uitgeschakeld voor Instappen

Een jaar geleden was de wereld nog relatief normaal. De hele dag deed ik allerlei handelingen vanzelfsprekend en zonder erover na te denken. Daarna werd in één klap alles anders. Iedereen heeft daarover zijn of haar eigen verhaal. Waar ik het vandaag over wil hebben, is het gevoel van ‘normaal’.

Een tijdje terug bracht ik mijn fiets naar de fietsenmaker. Op de terugweg moest ik met de bus. Sinds de coronacrisis moeten reizigers achterin de bus instappen. Het voorste deel van de bus is afgezet met linten of kettingen ter bescherming van de chauffeur. Dat heb ik in de afgelopen maanden al zo vaak gedaan, dat dat min of meer ‘normaal’ is geworden. Ik denk daar niet meer over na als ik op de bus sta te wachten.

Toen ik op de bus stond te wachten, was ik met andere dingen bezig. Wat precies weet ik niet meer, en dat doet er ook niet toe voor dit verhaal. Ik stak op tijd mijn hand op en de bus stopte. De deuren gingen open en ik stapte in. Aan de voorkant, bij de chauffeur. Zodra ik binnen stond, besefte ik dat er iets niet klopte. Ik moest toch achter instappen? Daarna realiseerde ik me dat de buschauffeur zelf de voorste deuren voor me had open gedaan. In verwarring keek ik op om te groeten (dat was er nog niet van gekomen) en zag toen dat de chauffeur een prachtig spatscherm had gekregen. Hij zag mijn verwarring en we konden er samen om lachen gelukkig.

Deze situatie zette mij aan het denken over gewoontes. De oude gewoonte om voorin in te stappen, was nog aanwezig in mijn onderbewuste. Anders was ik niet zomaar ingestapt. Tegelijk was er ook iets in mij dat al zo gewend was aan het ‘nieuwe normaal’ dat dat ‘oude normaal’ toch niet helemaal normaal voelde. Bijzonder om te zien hoe snel dingen normaal worden en hoe oude gewoonten toch vanzelf blijven gaan.

Heb jij ook zo’n normaal-maar-niet-normaalverhaal? Ik vind het leuk als je dat met me deelt!