Ik moet zeggen…

      2 Reacties op Ik moet zeggen…

Laatst hoorde ik het mezelf – waarschijnlijk voor de duizendste maal – zeggen. Een uitdrukking die jij misschien ook wel eens gebruikt, maar waarvan de logica mij ineens ontgaat. Het gaat om deze zin: ‘Ik moet zeggen, dat… en dan komt er bijna altijd iets willekeurigs en volstrekt nutteloos. Waarom zeggen we dat zo? Moeten we die dingen dan ook echt kwijt?

Ik stond aan de kassa bij de Wibra en rekende een fles van hun gele wondermiddel af. Je weet wel, dat schoonmaakmiddel dat onder de camouflagenaam Dusty door het leven gaat maar ondertussen alle schijnbaar onoplosbare schoonmaakproblemen voor je oplost. Terwijl de winkeljuffrouw het voor mij in een tasje stopte, zei ik tegen haar: ‘Ik moet zeggen, dat je dit spul toch wel echt mist hoor, als het op is.’ Ze glimlachte vriendelijk, gaf mij de fles terug en zei iets in de trant van dat het een product is waar inderdaad veel mensen voor terugkomen. Ik liep de winkel uit, in de richting van de oliebollenkraam (ik heb de eigenaardige neiging mezelf een oliebol te beloven als ik boodschappen doe) en herhaalde mijn eigen woorden in mijn hoofd. Wat een rare uitdrukking is dat eigenlijk! Waarom ‘moet’ ik dat zeggen? Het was een volstrekt nutteloze zin, uitgesproken op een onhandig tijdstip. Die winkeljuffrouw zat er helemaal niet op te wachten, het was zo’n soort wanhopige poging om contact te maken die ik van oude vrouwtjes altijd zo vervelend vind. Ik hoefde die zin helemaal niet te zeggen, sterker nog, ik had hem beter helemaal niet uit kunnen spreken!

Na er twee weken over nagedacht te hebben, begrijp ik het eigenlijk nog steeds niet goed. Ik heb me in elk geval voorgenomen om deze uitdrukking zoveel mogelijk te gaan vermijden en op te gaan letten of die dingen die ik ermee wil zeggen wel echt iets toevoegen.

2 reacties op “Ik moet zeggen…

Gesloten voor reacties.