Houvast

      Reacties uitgeschakeld voor Houvast

Afgelopen week was het noorden van Nederland weer bedenkt onder een laag smurrie: sneeuw, half gesmolten en weer aangevroren, aangevroren mist, platgestampte sneeuw en alles ertussenin. Gelukkig waren de straten vrij gauw redelijk schoon, maar op de stoep bleef het de hele week glibberen geblazen.

Het jaar begon met een extremere vorm van deze gladheid. Een week lang was Noord-Nederland in de ban van een ijzel, zo extreem, dat het hele openbare leven plat lag. De scholen waren drie dagen dicht en iedereen (behalve caissières en journalisten) bleef drie dagen thuis. Ik woon aardig hoog in een flat, en zelfs daar lag er een glibberige laag ijzel op de galerij met matchende versiering op de balustrade.

Ik realiseerde me die week twee dingen. Eén: wat zijn we zelfs in deze moderne samenleving afhankelijk en kwetsbaar. Er hoeft alleen maar ijzel te vallen of onze hele samenleving is ontwricht, alle techniek ten spijt. Twee: ijzel is een metafoor. Er kunnen dingen in je leven gebeuren waardoor je voor je gevoel op een ijzelvloer staat, je maar ter nauwernood staande kunt houden. Als de leuning dan ook nog bevroren is, ben je zelfs je houvast kwijt.

Die drie ijzelvrije dagen heb ik doorgebracht in mijn leunstoel met een boek. Tenslotte was deze ijzel een voortzetting van de kerstvakantie met andere middelen.