Het meisje van de post

      Reacties uitgeschakeld voor Het meisje van de post

Vier jaar geleden bracht ik zelf post rond. In mijn ronde zat ook een winkelcentrum. Van sommige kleine winkeltjes leerde ik al gauw de eigenaars kennen; zij stonden immers altijd achter de balie. Ook toen ik allang geen post meer rondbracht, had ik die contacten nog, vooral met de meneer van de schoenenzaak. Als ik langsliep, stak ik mijn hand op en dan groette hij terug. Soms stapte ik even binnen voor een babbeltje, hoewel ik zelden werk voor hem had.
Laatst deed ik zomaar een boodschapje. Ik kwam langs zijn winkel en keek naar binnen. Er stond een grijze man achter de toonbank die ik niet kende. Ik liep de winkel in en vroeg als grap: ‘Wat hebt u met die andere schoenmaker gedaan?’
De man achter de toonbank bleek zijn vader te zijn. De schoenmaker was ernstig ziek geworden, zo ernstig dat hij niet meer zou kunnen werken. Hij liep nu achter een rollator. Vandaag was de laatste dag dat de zaak open was. Ik vroeg hem of hij zijn zoon de groeten van mij wou doen.
‘Van wie?’ vroeg hij.
Ik twijfelde of we wel ooit namen hadden uitgewisseld. ‘Het meisje van de post,’ zei ik.
‘We huilen veel deze dagen,’ zei de oude man die mij nog nooit eerder had gezien.

Ik liep naar mijn fiets en voelde me toch wat van streek. Ik probeerde me de energieke schoenmaker voor te stellen, strompelend achter een rollator. Het lukte niet. Hoewel de schoenmaker een minieme rol speelde in mijn leven, raakt dit me. Hoe broos is het leven. Wat een ellende voor die oude vader ook, die niet alleen zijn zoon veel te jong ziet aftakelen, maar ook de zaak die hij ooit heeft opgebouwd moet sluiten. Wat gebeurt er soms veel in de levens van de mensen om ons heen, zonder dat wij dat weten.