Groeten (1)

      Reacties uitgeschakeld voor Groeten (1)

Als we mensen tegenkomen die we kennen, dan willen we hoi zeggen. Als we dichtbij genoeg zijn, zeggen we iets en anders zwaaien we. Ik heb die behoefte ook wel eens op momenten dat dat niet handig is, bijvoorbeeld omdat de ander in gesprek is. Na een korte maar hevige strijd in mijn hoofd zeg ik dan meestal toch hoi, wat dan heel geforceerd en awkward voelt. Maar als ik wegloop zonder groeten, voel ik dat ook nog een poosje. Waar komt toch die behoefte vandaan om elkaar gezien te hebben?

Dat vroeg ik me laatst af toen ik in de bus zat. Een bekende stapte in met een vriendin. Ze waren druk in gesprek en ik zat er vlak achter, dus oogcontact maken was uitgesloten. De bekende stapte eerder uit dan haar vriendin en dat gaf mij de gelegenheid om haar aandacht te trekken. We zeiden allebei hoi en ze stapte uit. Hoe nuttig was het dat we elkaar gezien hebben?

En hoe erg was het geweest als we elkaar niet gezien hadden? Helemaal niet erg, natuurlijk. Misschien zegt het vooral iets over mij. Dat ik betrokken ben bij de mensen om me heen, of, in het negatieve geval, een beetje bemoeizuchtig.

Als ik naar de supermarkt ga, kom ik langs onze vaste snackbar. De man van de snackbar kent mij. We zwaaien altijd naar elkaar, zelfs als we elkaar vaker op een dag zien. Blijkbaar ben ik niet de enige die het fijn vindt om bekenden te groeten.