Durf te dromen

      2 Reacties op Durf te dromen

Laatst woonde ik een lezing bij van historicus en journalist Rutger Bregman. Zijn boodschap was kort maar krachtig: vroeger was alles slechter.

Hij vertelde dat de middeleeuwse mens geloofde in een soort luilekkerland: een land waar alles beter was: genoeg te eten, iedereen gezond, etc. Dat was zijn droom, daar leefde de middeleeuwer voor. (Hoe zich dat verhoudt tot het carpe diem en memento mori van die tijd weet ik niet, maar het zal vast waar zijn.) Als je die middeleeuwer mee zou nemen naar onze tijd, zou hij zeggen dat we ‘er’ zijn. We zijn aanbeland in luilekkerland, we hebben alles verwezenlijkt waar die middeleeuwer alleen maar van kon dromen.

De vraag die deze man ons zou stellen, zou zijn: ‘Waar dromen jullie nog van? Wat willen jullie nog bereiken? Waar komen jullie elke morgen je bed nog voor uit?’

Bregman betoogde dat dat een groot probleem van deze tijd is. Dat we eigenlijk niet zo ambitieus meer zijn, dat we geen grote dromen meer hebben. Er is niet een soort utopie waar we nog in geloven. Dat probleem hebben we nog niet zo heel lang, want tot ongeveer 50 jaar geleden was er nog een heleboel om van te dromen en maakten we in Nederland enorme vooruitgang door.

Eerlijk gezegd herken ik dit gebrek aan visie bij mezelf en bij de leerlingen die ik in de klas heb. Alle dromen die ik had in mijn jeugd, heb ik wel zo’n beetje verwezenlijkt. Ik wilde docent worden, dat is gelukt. Ik wilde een leuke man tegenkomen en trouwen, ook dat is gelukt. Ik heb nog geen kinderen, maar afgezien daarvan heb ik geen grote toekomstplannen meer. Bregman vroeg aan het publiek wie er wel eens gestaakt had. Een handvol grijsharigen staken hun vinger op. Ik niet. In mijn tijd zijn er geen dingen die het waard zijn om voor te staken. Of ze zijn er wel, maar ik geloof niet meer dat ik er iets aan kan veranderen.

Als ik zelf al geen visie meer heb voor de toekomst, niet iets heb wat mij tot het uiterste drijft, hoe kan ik dan van leerlingen verwachten dat zij gemotiveerd, gedreven zijn om het uiterste uit hun schoolcarrière te halen? Als zij om zich heen alleen maar volwassenen zien die zomaar een beetje hun leven leiden, of lijden, omdat het nou eenmaal zo is, dan is het toch ook niet zo gek dat zij geen dromen meer hebben? Of al gelijk erbij zeggen dat dat toch nooit gaat lukken?

Vroeger was alles slechter. Mensen waren armer, moesten harder werken, hadden minder te eten, hadden meer last van ziektes en ongedierte, gingen jonger dood. Maar mensen durfden wel te dromen.

Dromen is iets wat je moet durven. Stiekem droom ik van een boek in de boekwinkel met mijn naam op de omslag. Maar dat durf ik niet zo goed hardop te zeggen, want ik ben dan bang dat mensen dat raar vinden of dat het toch nooit gaat lukken. Maar ik heb net betoogd dat als ik zo denk, dat ik dan anderen belemmer in hun dromen en dat het inderdaad niet lukt als ik denk dat het niet lukt, dus bij deze lekker hardop: Ik droom van mijn boek in de boekwinkel!

En waar droom jij van?

 

PS: Het schilderij op de afbeelding heeft als titel ‘Luilekkerland’ en is in 1567 geschilderd door Pieter Bruegel.

2 reacties op “Durf te dromen

  1. Miranda

    Mijn boek in de boekhandel ;D
    En geen grote toekomstdromen jij? Kinderen krijgen is heel groot ;D Ik kan het weten.
    Je hebt mooie dromen dus.

  2. blogdame

    Ik droom van wereldvrede. Maar iets waar ik wel invloed heb is een paar erg mooie gedichten schrijven, mijn boek zo mooi maken als maar kan, nog betere korte verhalen schrijven. Oh ja, en geen honger meer in de wereld, geen onrecht, beter onderling begrip, dat er geen voedselpakketten meer nodig zijn, dat er een economisch systeem komt zodat niemand meer honger leidt en ik wil graag dat hobyisme wereldwijd aangenomen wordt: dus dat ieder mens ter wereld tijd en geld overhoudt om een hobby te hebben.

Gesloten voor reacties.