Corona-efficiëntie

      Reacties uitgeschakeld voor Corona-efficiëntie

Aangezien ik een peuter thuis heb en in het onderwijs werk, kom ik nogal eens bij de GGD voor een coronatest. Wat me daarbij opvalt, is dat het proces steeds een klein beetje verandert, steeds efficiënter wordt. Het leek me leuk om deze observaties te delen.

De eerste keer dat ik een test onderging was in juni, toen het net mogelijk was om een coronatest te doen. Ik begaf mij naar testlocatie bij het UMCG in Groningen. Bij binnenkomst moest ik mijn handen ontsmetten en op een van de drie stippen voor de balie gaan staan. Achter de balie, die breder gemaakt was met flinke tafels ervoor om de anderhalve meter afstand te garanderen, zat een medewerker die mij moest aanmelden. Daarna mocht ik doorlopen naar een wachtkamer en plaats nemen op een van de strategisch geplaatste krukjes. Na een poos wachten kwam er een andere medewerker, die mijn naam noemde. Ik mocht met haar meelopen door de gangen van het gebouw naar een testkamertje. Daar moest ik plaats nemen op een stoel. Ik kreeg twee tissues: één om direct mijn neus mee te snuiten en één voor na afloop. Een medewerker achter een computer controleerde mijn gegevens en de andere medewerker ging met een teststaafje eerst in beide neusgaten en daarna nog in mijn keel. Ik was blij dat ik de tweede tissue kon gebruiken voor de tranen die spontaan in mijn ogen waren gesprongen. Daarna mocht ik zelf het gebouw weer verlaten – langs dezelfde weg als ik gekomen was.

De tweede keer was eind augustus in hetzelfde gebouw. Het aanmelden, wachten en gebracht worden was hetzelfde, maar dit keer moest ik bij binnenkomst niet alleen mijn handen ontsmetten, maar ook een mondkapje opdoen. Bij het testen werd nog maar één neusgat geswapt.

Begin september verhuisde de testlocatie naar een gebouw aan de Europaweg. Met deze verhuizing werd ook direct een flinke efficiëntieslag geslagen. Eind september kwam ik daar voor mijn derde test. Bij binnenkomst moest ik mijn handen ontsmetten en een mondkapje opdoen. Er zat wel iemand achter de balie (afgeschermd met een spatscherm), maar die hield alleen toezicht. Ik hoefde mij niet aan te melden. Ik kon meteen plaatsnemen op één van de vier krukjes die in het halletje stonden opgesteld – nauwelijks meer een wachtkamer te noemen. Al snel kon ik doorlopen naar een krukje in een lange gang. Toen het slachtoffer voor mij vertrokken was, mocht ik plaats nemen op een vers-ontsmette stoel. Ik kreeg geen tissues meer aangereikt. Die waren er nog wel, maar werden alleen op verzoek verstrekt. De volgorde van het swappen was veranderd: eerst de keel, dan de neus. Dat was landelijk al de volgorde en Groningen had zich daar onlangs bij aangesloten. Vervolgens mocht ik het pand via de achterkant verlaten, waar zich nog een desinfectiepunt bevond. Buiten vond ik een prullenbak om mijn mondkapje in te deponeren. Zowel het proces bij binnenkomst als de looproutes waren geüpgraded.

Vandaag merkte ik dat het proces nog verder gefinetuned is. Bij binnenkomst staan geen stoelen meer, maar is er een looproute afgezet. Ook in de gang zijn de krukjes weggehaald. Blijkbaar is er zo’n efficiënte doorstroom, dat stickers op de grond voldoende zijn om de wachtplekken aan te geven. Er stond nog wel een medewerker van de GGD in de ontvangsthal, maar het enige wat hij deed was mij vertellen dat ik direct door kon lopen naar het eerste kamertje aan de rechterkant. Aan de test was in de afgelopen twee weken niks veranderd. Bij de uitgang staat naast het desinfectiepunt inmiddels een prullenbak voor mondkapjes. Al met al ben ik nog geen drie minuten binnen geweest. Dat noem ik nog eens corona-efficiëntie!

Corona-efficiëntie – wat mij betreft mag het in het coronawoordenboek van Van Dale. Azertyfactor organiseert trouwens een leuke schrijfwedstrijd rondom coronajargon. Je kunt nog meedoen tot 15 oktober. Ik ben aan het broeden op een prachtige volzin. Doe jij ook mee?