Complexe vraag

      Reacties uitgeschakeld voor Complexe vraag

Zo af en toe praat ik met mijn leerlingen over mijn schrijven. Ik lees soms ook iets voor. Laatst vroeg een leerling aan mij: ‘Wat vindt u nou zo leuk aan schrijven?’

Dat is net zo’n soort vraag als: ‘Waarom moeten we Nederlands leren’ en ‘Wat vind je zo lekker aan spaghetti’. Verzin maar eens een zinnig antwoord! Eerlijk gezegd klap ik weer dicht nu ik er zo over nadenk. Gelukkig heb ik een soort automatisch reactievermogen als ik voor de klas sta. Ik zei: ‘Als je schrijft, kun je alles laten gebeuren wat je zelf wilt. Dan ben jij helemaal de baas.’
‘Dus ook dingen met bloed en zo?’ reageerde de leerling enthouasiast. Ja, natuurlijk, ook dingen met bloed.

Zou dat het zijn? Schrijf ik omdat ik dan de baas ben, om controle te hebben over alles? Ik geloof niet dat dat de echte reden is dat ik schrijven zo leuk vind. Ik kan me voorstellen dat dat een motief kan zijn om te schrijven (ik heb ook wel eens een hoofdpersoon bedacht die om die reden schreef) maar voor mij is het veel meer dan dat. Sterker nog, ik vind alle dingen die bij schrijven komen kijken maar niet daadwerkelijk schrijven behelzen, minstens net zo leuk: de omstandigheden creëren (software, pennen en papier, bureau inrichten, etc.), netwerken, (proef)lezen, gespannen wachten op de uitslag van een schrijfwedstrijd, bloggen, noem maar op. Er zijn momenten dat ik mezelf moet dwingen om al die andere dingen even te laten voor wat ze zijn, zodat ik toekom aan daadwerkelijk schrijven. Maar als ik mezelf dan eenmaal zover heb, dan is het heerlijk om het precies zo te kunnen opschrijven als ik het wil, om niet gehinderd te worden door wat dan ook. Behalve dan door mezelf misschien – voor veel schrijvers herkenbaar. Gelukkig heb ik meestal aardig controle over mijn ‘inner critic’.

Misschien bestaat het goede antwoord niet.
‘Waarom schrijf je?’
‘Waarom schrijf jij niet?’