Balans

      Reacties uitgeschakeld voor Balans

Met stappen die onvoorstelbaar groot waren vergeleken met haar kleine lijfje klom een meisje de trappen van het station op. Niet, zoals de meeste peuters, op handen en voeten, wiebelig, één tree tegelijk. Nee, rechtop, kin naar voren, met elke stap een héle tree. Haar armen in de lucht, zoals een atleet die een prijs heeft gewonnen.

Haar geheim? Aan beide armen had ze een ouder. Papa en mama hielden haar stevig vast, gaven haar balans en tilden haar de tredes over. Zonder haar ouders was ze misschien nooit boven gekomen, had ze haar mooie roze jurk helemaal vies gemaakt, was ze misschien op dat gevaarlijke station wel onder een trein gekomen. Maar met haar ouders kon ze de hele wereld aan. Parmantig stapte ze – met ‘zevenmijlslaarzen’ – de trap op, het perron op. Mama rechts, papa links. Haar kon niets gebeuren.

Het tafereeltje raakte me. Hoeveel mensen groeien op zonder zo’n veilige basis. Met maar één ouder, of maar één ouder tegelijk. Die mensen krijgen misschien wel nooit de kans om zo vol vertrouwen de spreekwoordelijke trap op te lopen, om zich zo gesteund te weten, om zo vol zelfvertrouwen te zijn. Tot er in hun leven iemand langskomt, die hun uitgestoken hand pakt, hen in balans brengt en de volgende tree op helpt.