Mistige moerassen

mijn mooiste herinneringJe mooiste herinnering (Heel Nederland Schrijft, augustus 2015)
Dit verhaal is niet genomineerd, maar wel gepubliceerd in de bundel Mijn mooiste herinnering – alle verhalen.

Mistige moerassen

Hey, hoe gaat het? Je zou me nog een foto sturen.
Kun je dat nog even doen? Thanks! x Anne

Eh… wat?

Voor de kalender, je weet wel.

Nee. Dat weet ik dus niet meer. Een jaar geleden stond de tijd stil. Ik bracht mijn dagen afwisselend op de bank en op bed door. Ik deed letterlijk bijna niets: iets doen, wat dan ook, voelde als een enorme inspanning. De wereld om mij heen ging gewoon door, maar ik kon het tempo niet bijhouden. Ik kan me het hele gesprek over die foto niet herinneren, net als zoveel gesprekken uit die tijd.

Kun je mijn geheugen even opfrissen?

Voor de verjaardagskalender voor opa en oma,
nog voor hun jubileum. We hebben het hier echt
over gehad hoor!

Hoe ouder je wordt, hoe korter een jaar duurt. Gevoelsmatig dan. Ik werd me daar bewust van toen ik een jaar of 13 werd. Elk schooljaar weer was het eerder kerst. Gelukkig maar, andersom leek me verschrikkelijk. Ik vind het een heel bevrijdend gegeven. Als er voor je gevoel geen eind aan komt, hoef je maar even niet op te letten en zoef – je bent een paar maanden verder. Een jaar geleden vierden mijn opa en oma hun vijftigjarig huwelijk. Dat herinner ik me nog heel goed. Ik had een rood cocktailjurkje aan dat eigenlijk veel te kort was en we sliepen na het feest in een hotel. Krap twee weken later trouwde ik, trouwden we. Een dag die niet alleen in mijn geheugen gegrift staat, maar gelukkig ook van alle kanten op de gevoelige plaat is vastgelegd.

Ja sorry, ik weet het weer. Even zoeken.

Ik scroll door een mapje met trouwfoto’s. Waar staan we het leukst op? Ongelofelijk dat we alweer een jaar getrouwd zijn. Hoewel de tijd tergend langzaam gaat tijdens een burn-out, is ook dit jaar weer sneller voorbij gegaan dan het vorige. Na een paar maanden bankhangen krabbelde ik langzaam weer op. En nu, voor ik er erg in heb, is er alweer een jaar voorbij. Ik kies een foto uit waarop mijn man en ik stralen vanaf een bankje in het park.

Alsjeblieft. Kun je daar wat mee?

Ik grinnik. Mijn mooiste herinnering is mijn trouwdag, wat een cliché! Toch voelt het niet vanzelfsprekend. Mijn geheugen is een onbetrouwbaar landschap. Ik ben blij dat onze bruiloft niet in haar mistige moerassen is verdwenen.