RL8: Maartje Wortel – Er moet iets gebeuren

      Reacties uitgeschakeld voor RL8: Maartje Wortel – Er moet iets gebeuren

In september begin ik met de lerarenopleiding Nederlands om mijn tweede bevoegdheid te halen. Ter voorbereiding daarop begin ik vast aan het vak Recente letterkunde, waarvoor ik twintig boeken moet lezen die in het afgelopen jaar zijn uitgekomen. Hier een korte bespreking van Er moet iets gebeuren van Maartje Wortel.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik een haat-liefde verhouding heb met verhalenbundels. Aan de ene kant vind ik bundels fijn, omdat je steeds een kort stukje kunt lezen en het dan tussendoor heel goed kunt wegleggen. Aan de andere kant vind ik dat er ook vervelend aan, omdat ik dan steeds opnieuw in een andere wereld moet duiken als ik een poosje achter elkaar wil doorlezen. Er moet iets gebeuren vind ik in dat opzicht een heel goede bundel. Maartje Wortel schrijft het zo, dat ik de verhalen redelijk goed achter elkaar kan doorlezen zonder verzadigd te raken van alle werelden. Ze vertelt dus precies genoeg voor het verhaal, maar niet teveel. Het leest luchtig, niet vermoeiend.

Er staan dertien verhalen in de bundel. Sommigen van een paar bladzijden maar. Het langste verhaal gaat over de schrijfster zelf. Het heet dan ook De schrijver II (in haar eerste bundel, Dit is jouw huis, staat ook al een verhaal met de titel De schrijver, vandaar de II erachter). Dit verhaal vind ik de kern van de bundel. Wortel gaat daarin in op wat echt is en wat niet, wat je eerlijk tegen mensen zegt en wat je mooier maakt dan de werkelijkheid, wat mensen wel en niet van je mogen weten. Dat is ook het onderliggende thema van het boek. Alle verhalen gaan op de een of andere manier over wie je écht bent en wat anderen van je zien, of liefde echt is of gespeeld, of je jezelf durft te zijn of een masker opzet, wat echt belangrijk of de moeite waard is, wat überhaupt ‘echt’ is.

De schrijfstijl van Wortel is ook de moeite van het noemen waard. Ze schrijft met veel herhalingen, maar op een mooie manier. Ze houdt het eenvoudig, maar neemt je daardoor mee naar een diepte die voor iedereen op een bepaalde manier wel herkenbaar is.

★★★★☆