RL7: R.A. Basart – De verzoening

      Reacties uitgeschakeld voor RL7: R.A. Basart – De verzoening

In september begin ik met de lerarenopleiding Nederlands om mijn tweede bevoegdheid te halen. Ter voorbereiding daarop begin ik vast aan het vak Recente letterkunde, waarvoor ik twintig boeken moet lezen die in het afgelopen jaar zijn uitgekomen. Hier een korte bespreking van De verzoening van R.A. Basart.

Laat ik beginnen met Basart een groot compliment te maken. De verzoening is namelijk echt een knap staaltje schrijfwerk. Ik doe het hem niet na. Basart heeft duidelijk talent. En het leest nog lekker ook.

De inhoudsopgave maakte me blij. Overzichtelijk ingedeeld in delen, hoofdstukken en paragrafen. Houvast. Dat is dan ook het enige overzichtelijke in dit boek. Het is namelijk een caleidoscopisch verhaal.

caleidoscoop: kijker die daarin gelegde voorwerpjes veelvoudig weerspiegelt en zo telkens wisselende figuren vertoont

Behalve de inhoudsopgave geeft ook de achterflap een beetje houvast. Daar staat namelijk dat het boek gaat over ‘vele […] personages die elkaar passeren als schepen in de nacht’. Dat is precies wat er gebeurt. Het hele boek lang gebeurt er vanalles met een hele rits aan personages, en af en toe blijken die personages iets met elkaar te maken te hebben, maar het beeld wordt nooit scherp. Aan het eind van het boek kan ik niet in een paar zinnen vertellen waar het over gaat.

Als ik internet moet geloven is dat precies de bedoeling. Woorden als dadaïsme en absurdisme worden in verband gebracht met dit boek. Dat is geruststellend. Het is dus ook niet per se de bedoeling dat ik dit boek begrijp, dat ik kan vertellen waar het over gaat.

En daarom begon ik met een compliment aan Basart. Het boek zit ongelofelijk goed in elkaar, wat betekent dat Basart zelf wel goed moet hebben begrepen waar het over gaat. De manier waarop hij het opschrijft, is echt subliem. Ik kan me ook voorstellen dat dit een boek is dat mensen die boeken herlezen er vaak nog eens bij zullen pakken en dat je beter begrijpt naarmate je het vaker leest.

Het is het gevoel dat ik heb als ik naar een museum ga met abstracte kunst. Ik sta voor zo’n schilderij, ik kan zien of ik voel aan dat het heel knap gemaakt is, ik bestudeer de techniek, ik bestudeer de titel, maar begrijpen doe ik het niet. En als ik dan aan de kunstenaar vraag: waar gaat dit doek over, dan zegt hij: wat betekent het voor jou?

Ik heb nog nooit zo ontspannen een boek niet begrepen.

★★★☆☆