Write Now! 2015, Groningen

      1 reactie op Write Now! 2015, Groningen

Gisteren was ik bij de prijsuitreiking van de Groningse voorronde van Write Now! 2015. Voorafgaand aan de prijsuitreiking was er een workshop door voormalig stadsdichter Joost Oomen. Hij gaf een workshop over het Zeer Korte Verhaal. Hij las ons een aantal voorbeelden voor en daarna mochten we zelf aan de slag. De eerste opdracht was een zo feitelijk mogelijke beschrijving maken van een stoel, die voorin het lokaal op een tafel stond. Hij legde uit dat ZKV’s vaak een licht absurdistisch karakter hebben, maar geloofwaardig worden door details. Onbelangrijke dingen lijken dan ineens heel belangrijk. De tweede opdracht was diezelfde stoel zo beschrijven dat het ‘doodeng’ werd. Dit maakte ik ervan:

Het koude metaal blikkert onheilspellend in het vuilgele schijnsel van een oude TL. De vier poten staan vastberaden aan de vloer geklonken. De horizontale strepen op de bruine zitting vormen een magere link met de bomen buiten. Alsof ze zeggen dat dit kunstmatige plastic alles is wat er nog van rest. De ronde krommingen nodigen uit om plaats te nemen, om één te worden met deze abstracte moderniteit. Het hele universum, bijeengehouden door vier witte kunststof hulpstukjes en vier doelbewuste schroeven. Een kunststof schijnwerkelijkheid.

Daarna las Joost ons nog een paar ZKV’s voor, waarbij hij ons wees op het belang van de slotzin. Die moet bij een ZKV namelijk een vervreemdend effect hebben. Daarna deelde hij oude zwartwitfoto’s uit als inspiratiebron om zelf een ZKV te schrijven. Ik koos een foto van een familie in een kano. Mijn verhaaltje vind je aan het eind van dit schrijven.

Na de workshop volgde de prijsuitreiking. Eerst gaf Joost Oomen nog een voordracht uit eigen werk. Daarna was er een muzikaal optreden van Mees, een meisje die haar eigen liedjes zong en zich daarbij begeleidde op haar gitaar. Het geheel had een vervreemdend effect op mij. Het leek alsof iedereen, ook de genodigden, elkaar en de kunstenaars kenden. De kunst was ook van een dusdanig abstract niveau dat ik me even weer terug waande in de zesde klas van het vwo: omringd door halve genieën die niets liever doen dan zweven in een niet-bestaande werkelijkheid, terwijl ik met twee benen in de modder een jongen probeerde te versieren. Het jurycommentaar was moordend: we waren niet origineel geweest, we waren te lui om een spellingscontrole uit te voeren en al onze verhalen waren terug te brengen tot vier soorten plots. De hoofdpersoon miste noodzaak en de meeste verhalen kabbelden maar wat voort. De winnende verhalen waren of veel absurder dan het mijne, of veel poëtischer. Een meisje had de zin geproduceerd: ‘Men zei dat ze van haar geloof was gevallen, maar ze was zelf gesprongen.’ Om even een indruk te geven van het niveau. Ik wil de winnaars via deze weg van harte feliciteren. Ze hebben het echt verdiend.

Buiten vroeg een meisje die ik tijdens de workshop had leren kennen aan mij: ‘Je doet volgend jaar toch wel weer mee he? Gewoon blijven schrijven hoor!’ De vertegenwoordiger van de jury had ons dat binnen ook al op het hart gedrukt.
‘Ik denk dat ik volgend jaar wel weer mee doe hoor, dat is de laatste keer dat ik mee mag doen,’ zei ik tegen het meisje.
‘Oh, dan moet je t zeker nog eens proberen!’ antwoordde ze.
Onderweg naar huis dacht ik daar nog eens over na. Het bevreemt mij dat zoveel mensen de noodzaak voelen om mij op het hart te drukken toch vooral te blijven schrijven. Alsof het niet winnen van een wedstrijd een reden zou zijn om te stoppen. Het was niet eens in mij opgekomen! Ik schrijf dus gewoon vrolijk verder. Dit keer publiceer ik het verhaal van deze wedstrijd niet online. Misschien kan ik het nog eens ergens anders voor gebruiken. Maar ik wil wel mijn ZKV met jullie delen, geschreven in een paar minuten tijdens de workshop. Voor mijn gevoel mist er een slotzin, dus als iemand inspiratie heeft…

Op ons jaarlijkse familie-uitje roeiden we door het kanaal. Het was een warme, muffe, zonovergoten zomerdag. Oma was alweer chagrijnig en zeurde opa voortdurend aan zijn kop. Hij verloor zijn zelfbeheersing toen we na drie uur varen voor de zoveelste keer in de berm terecht kwamen, doordat oma weigerde de roeispaan los te laten. Hij gaf oma een klap en ze viel overboord. We keken naar de kringen die haar lichaam in het water achterliet. Eén keer kwam ze boven, daarna zagen we alleen nog een paar luchtbellen. We zetten ons af aan de waterkant en genoten uitbundig van het heerlijke weer.

Één reactie op “Write Now! 2015, Groningen

Gesloten voor reacties.