RL12: Renate Dorrestein – Zeven soorten honger

      Reacties uitgeschakeld voor RL12: Renate Dorrestein – Zeven soorten honger

Vorige week ben ik begonnen met de lerarenopleiding Nederlands om mijn tweede bevoegdheid te halen. In de zomer ben ik, ter voorbereiding daarop, alvast begonnen met het vak Recente letterkunde, waarvoor ik twintig boeken moet lezen die in het afgelopen jaar zijn uitgekomen. Hier een korte bespreking van Zeven soorten honger van Renate Dorrestein.

Sinds Het geheim van de schrijver heb ik een zwak voor Renate Dorrestein. Ik heb nog lang niet al haar boeken gelezen, maar toen ik dit boek op de leeslijst zag staan, wist ik meteen dat ik het wilde lezen. Niet alleen vanwege de schrijfster, ook vanwege de titel. Ik wist namelijk niet dat er zeven soorten honger bestonden, u wel?

Zeven soorten honger gaat over Nadine en Derek Ravendorp, die in hun William Banting Instituut al vijfentwintig jaar lang met succes rijke mannen van hun overgewicht afhelpen. Het geheim achter hun succes is dat alle deelnemers een jaarsalaris in borg moeten geven zodra ze bij hen in behandeling komen. Dat bedrag krijgen ze pas terug, als ze binnen de door henzelf bepaalde tijd de door henzelf gestelde doelen halen. Tot nu toe is er nog nooit een klant vertrokken zonder zijn borg.

In de week die in dit boek wordt beschreven, gaat echter alles mis wat er maar mis kan gaan. De desastreuse gebeurtenissen omvatten een aanrijding met een dakloze, een meisje met anorexia, een hotel op Schiphol en een iets te creatieve boekhouding. De werkelijkheid blijkt schijn te zijn. Met schone schijn worden cliënten naar het William Banting gelokt, want zeggen waar het op staat trekt geen klanten. Bovendien houden Nadine en Derek ook de schijn op naar elkaar. De extreem dunne Hedwig prikt door die schijnwerkelijkheid heen, waardoor iedereen geconfronteerd wordt met de waarheid.

Zeven soorten honger bestaat uit zeven hoofdstukken van een dag en is verder verdeeld in paragrafen. Het verhaal leest vlot en is spannender dan je zou denken. Alles wat mis kan gaan, gaat mis. Af en toe wil ik mijn ogen dichtknijpen, maar anders dan bij een film is het moment niet over als ik mijn ogen open doe. Knap geschreven boek, met een tikkeltje absurdisme in de bovenlaag en een flinke dosis realisme in de onderlaag.

‘Er bestaan zeven soorten honger die de mens de hele dag door belagen en die zijn maag doen knorren, en het merendeel daarvan wordt in het William Banting met succes bewust niet opgewekt. […] Allereerst is er de honger die de kop opsteekt via het oog: de honger die ontstaat door de aanblik van voedsel of visuele verwijzingen daarnaar. […] Er is de honger die via de neus ontstaat en die door middel van geuren het water in de mond doet lopen. […] Er is de honger via het oor, die wordt opgewekt als je een zak chips hoort knisperen of iets in de boter hoort spetteren. […] Er is de honger van de mond. De mond verlangt doorlopend naar verschillende sensaties en texturen. […] Er is de honger van het hoofd. Hoofdhonger heeft alles te maken met conditioneringen, ingesleten gedrag en regels: het is half één, dús er moet iets worden gegeten. […] Er is de honger van de maag. De maag is net zo’n druktemaker als het hoofd en even dol op het uitzenden van signalen: ik rammel, ik rammel! […] Tot slot is er de honger van het hart.’ (blz. 61-63)

★★★★☆