Geen legobouwwerk

      Reacties uitgeschakeld voor Geen legobouwwerk

Het is heel erg moeilijk, zo niet onmogelijk, om een boek objectief te beoordelen. Recensies van boeken lopen soms erg uiteen. De één vindt het fantastisch, de ander zou het zo in de papierbak doen. Dat merk ik ook nu ik voor het vak Recente Letterkunde twintig boeken moet lezen van het afgelopen jaar.

Sommige boeken vind ik echt heel mooi. Zo heb ik genoten van Dertig dagen van Annelies Verbeke en De man die alles achterliet van Tanya Commandeur. Andere boeken weten mij totaal niet te raken, ook al zijn de recensies lovend.

Bij sommige boeken vind ik dat lastig. Ik word daar namelijk een beetje onzeker van. Heb ik tijdens het lezen zoveel gemist? Op de een of andere manier is de conclusie ‘de recensent is gek’ één die niet zo gauw in mij opkomt, namelijk. Blijft er maar één conclusie over, namelijk dat het een goed boek is en dat ik dat niet gezien heb. Of toch niet?

Of iets een goed boek is, hangt van een heleboel dingen af. Je kunt betrekkelijk objectief iets zeggen over technische aspecten. Maar een boek is geen legobouwwerk. Daarom is een recensie altijd ook een wisselwerking tussen het boek en de lezer. Het kan natuurlijk zeker zo zijn dat ik iets gemist heb bij het lezen wat een ander wel is opgevallen, maar het kan ook gewoon zo zijn dat de wisselwerking tussen het boek en mij minder goed was. Het is niet mijn smaak, of ik behoor niet helemaal tot de doelgroep, of … vul maar in.

Mijn mening mag er ook zijn, zolang ik ‘m onderbouw met argumenten. En in een recensie duidelijk aangeef welk deel ‘objectief’ is en welk deel met mijn persoonlijke voorkeuren te maken heeft.

Heb jij wel eens een boek gelezen dat iedereen geweldig vond, maar jij niet?