Een storm in een glas water

      Reacties uitgeschakeld voor Een storm in een glas water

13 juli 2015

Ik heb vannacht heerlijk geslapen. U ook? De Europese regeringsleiders en journalisten in Brussel niet, al deden sommige journalisten wel een poging. Vanaf 4 uur gistermiddag vergaderen de regeringsleiders van de Eurolanden in Brussel over de kwestie Griekenland. Bij aankomst werden ze geïnterviewd. Deze opvallende quotes wil ik u niet onthouden.

‘[Deze vergadering] zou lang kunnen duren, maar ik denk dat ik ook namens u spreek, dat dat niet op voorhand een doel is.’ – Mark Rutte

‘Ik ben hier gekomen voor eerlijke onderhandelingen. Dat zijn we verschuldigd aan de Europeanen, die een verenigd Europa willen, geen verdeeld Europa. We kunnen vanavond een akkoord sluiten, als alle partijen dat willen.’ – Griekse premier Tsipras.

Het grapje van Rutte vond ik geruststellend. De Grieken hebben zijn optimisme dan misschien afgepakt, maar nog niet zijn gevoel voor humor. Het citaat van Tsipras baarde me zorgen. Hoewel er in de media positief op gereageerd werd, kwam deze uitspraak op mij uiterst negatief over. Het klinkt alsof Tsipras alleen maar een akkoord wil omdat ‘de anderen’ dat willen, niet omdat hijzelf of het Griekse volk dat belangrijk vindt. En zo begon een zeventien uur durend toneelstuk, zo bleek bij de afloop vanmorgen. Een toneelstuk met een voorspelbare en teleurstellende afloop. Even hoopte ik gisteren bij al die stevige woorden van al die invloedrijke mensen dat er een moedig besluit zou worden genomen. Een besluit om, voorlopig of definitief, afscheid te nemen van Griekenland, om de kraan dicht te draaien voor het dweilen. De Grieken vroegen er gisteren zelf om, gingen de straat op en twitterden dat Tsipras naar huis moest komen. Maar Europa durft niet. Zoals altijd komt er uiteindelijk een oplossing, tot ontevredenheid van iedereen. Europa is een besluiteloos instituut geworden. Ze laat haar tanden zien, maar durft niet te bijten. En dat begint op te vallen. Het is net als mijn angst voor honden: vroeger was ik doodsbang als er een begon te blaffen, maar inmiddels weet ik dat blaffende honden nooit bijten. Ik schrik nog even van hun gekef, maar laat me dan rustig besnuffelen. Niets aan de hand. De regeringsleiders bezigen grote woorden, stellen deadlines, verklaren dat ze blijven zitten tot er een akkoord is! Om vervolgens zo lang te blijven zitten dat ze geen energie meer hebben om met een vuist op tafel te slaan. Uiteindelijk is er gewoon weer een nieuw pakket met een nieuw akkoord met nieuwe maatregelen. Of nee, eigenlijk niet. Na zeventien uur vergaderen is er een akkoord over dat er misschien een akkoord komt. Eerst moet Tsipras er nog mee naar huis, moeten de parlementen van zes eurolanden er nog over vergaderen en moet er nog een nieuwe Top belegd worden. Tsipras stapte strijdlustig de deur uit in Brussel.

‘We hebben zes maanden lang een harde strijd geleverd. Tot het einde hebben we gevochten om het beste resultaat te krijgen. Dit akkoord geeft het land de mogelijkheid om op eigen benen te blijven staan en het Griekse volk de mogelijkheid om verder te strijden.’

Reken maar dat de Grieken verder gaan strijden. Na het ‘nee’ op het referendum en de twitterexplosies vannacht, zullen de Grieken verder gaan vechten tegen dit akkoord, dat voor hen moet voelen zoals het Verdrag van Versailles voelde voor Duitsland in 1919. Zij willen dit niet. De Nederlanders willen dit ook niet. Mark Rutte heeft een verkiezingsbelofte gebroken als dit doorgaat. De vraag dient zich op: waarom gebeurt het dan? Waarom wordt er een draconisch akkoord gemaakt als alles erop wijst dat het niet haalbaar is, zowel praktisch als principieel? Of hoopt iedereen stiekem dat het af zal ketsen in het Griekse parlement zodat de Grexit niet de schuld van Europa is? Hoe dan ook, ik ben blij dat ik vannacht gewoon naar bed ben gegaan. Dit hele weekend was een storm in een glas water. Echt spannend wordt het komende week pas. Hoewel: staat de uitkomst daarvan eigenlijk niet ook al vast?

www.groningerkrant.nl